Cliëntencolumn: Bitterzoet

Auteur
Mira Westland
Editie
2016; 03
Categorie
Opinie
Download pdf
Print artikel
Cliëntencolumn: Bitterzoet
Begin april van dit jaar ben ik, gesteund door mijn man en vroedvrouw, bevallen van onze derde zoon. Hoewel dit – geheel tegen mijn eigen verwachting in – niet mijn makkelijkste bevalling was, is het zonder enige twijfel de mooiste.

Na ervaringen met gedwongen inleiding, spoedkeizersnede zonder informed consent, een klinische VBAC, serotiniteit, dysmaturiteit, discussie en dreigementen andere keren… was deze bevalling eindelijk gewoon thuis!

Op de overloop; de menselijke equivalent van de kartonnen doos.

Het is nauwelijks te beschrijven hoe bijzonder het voelt om bij de geboorte van je derde kind, alles als voor het eerst mee te maken. Wat een verschil tussen 'doen' of 'je laten gebeuren'.

Alhoewel ik enorm dankbaar, trots en heel gelukkig ben door deze ervaring, is het ook bitterzoet om nu echt te hebben ervaren hoe mooi een bevalling kan zijn.

Toen ik in alle rust deze bevalling afwachtte, werd ik geregeld overspoeld met verdriet om de stilte. Alle ruimte om te zoeken naar mijn manier, een gevoel van veiligheid dat mij niet eerder gegund was.

Ook het verwerken van die lang gewenste thuisbevalling gaat, onverwacht, niet vanzelf. Ik pieker.

Het klinkt raar, maar ik kan me eigenlijk niet heugen wanneer ik me ooit zo veilig, gesteund en verzorgd heb gevoeld als nu bij deze bevalling. Wat zegt dat over mij? En over ons?

Ik realiseer me hoe uniek de geboorte van ons laatste kleintje in deze tijd eigenlijk is. Er zullen maar weinig vrouwen een soortgelijke ervaring hebben in het huidige systeem en dat vind ik jammer. Onvoorstelbaar jammer.

Want, hoewel deze unieke ervaring voor mij zonder twijfel rijkdom betekent, vind ik de algemeen heersende emotionele schaarste ook een beetje trieste gewaarwording en sindsdien bemerk ik een enorm gemis.

We gebruiken zoveel grote woorden. Terwijl juist iets schijnbaar kleins, een wereld van verschil kan maken. Een bekende die zachtjes je slaapkamer binnenkomt in plaats van open deuren, lege, onbekende ruimtes, vol met dito mensen die letterlijk en figuurlijk over je praten in plaats van met je.

"Wat kan ik voor je doen, Mira?" in plaats van "Mevrouw (even goed lezen) Westland, we gaan, u moet…" vul maar in.

Ik realiseer me, nu meer dan ooit, dat het gemis niet alleen met mij te maken heeft. Ook niet alleen met u of met ons zorgstelsel. In onze huidige maatschappij is eigenlijk sowieso veel te weinig ruimte voor echt contact of oprechte aandacht.

Een situatie waarin tijd, prioriteit, controle, verantwoordelijkheid en nog wat van die managementtermen even niet meer bestaan, is zeldzaam en aan de meesten van ons überhaupt niet meer besteed.

We hebben veel aandacht voor de gemiddelde mens en maar heel weinig voor het individu. Als we zoeken naar veiligheid en houvast, vertrouwen we de statistieken meer dan de mensen.

De ideale omstandigheden om te baren zijn, mede daardoor, maar moeilijk te vinden. Zelfs als je, zoals ik, weet dat je moet zoeken en wáár.

Dat alles maakt mij intens gelukkig en verdrietig tegelijk. We hebben nog een lange weg te gaan. Zullen we dat samen doen?

Mira Westland is moeder en voorzitter van Stichting Geboortebeweging