Nee is nee. Is nee. Is nee. Is nee.

Auteur
Renske Verheul
Editie
2019; 01
Categorie
Opinie
Download pdf
Print artikel
Ik probeer mijn kinderen zo op te voeden dat hun ‘nee’ serieus wordt genomen. Want wat betekent het om ‘nee’ te zeggen en daarin niet serieus genomen te worden? Volgens mij betekent het dat alleen je ja-en-amens er mogen zijn. Iets afwijzen is rebellie tegen autoriteit.

Ik probeer mijn kinderen zo op te voeden dat hun ‘nee’ serieus wordt genomen. Want wat betekent het om ‘nee’ te zeggen en daarin niet serieus genomen te worden? Volgens mij betekent het dat alleen je ja-en-amens er mogen zijn. Iets afwijzen is rebellie tegen autoriteit.
Mijn kinderen mogen dus vaak wél volharden in hun nee (hoewel ik het regelmatig moeilijk vind; zeker als hun waarden-van-de-dag clashen met die van mij, die natuurlijk véél beter doordacht zijn).

Als iemand je ‘nee’ verwerpt, dan zijn er twee voor de hand liggende mogelijkheden: óf je gaat in verzet, of je geeft het op, want nee zeggen sorteert blijkbaar geen effect. En uiteindelijk stop je er maar helemaal mee.

Ik zie hier een link met de geboortezorg en met de positie van vrouwen. Een vrouw die ‘nee’ zegt, wordt nog volop NIET serieus genomen. Soms letterlijk, door haar gek, hysterisch of onkundig te verklaren. Tot 1956 waren getrouwde vrouwen voor de wet handelingsonbekwaam, vergeet dat niet. Vrouwen serieus nemen zit nog niet zo in de haarvaten van ons systeem.

Wat ik heel veel zie bij vrouwen die gaan bevallen, is dat ze zichzélf al niet eens meer serieus nemen, want ze zijn al zo vaak overruled, dat ze de kracht niet meer kunnen opbrengen.
Een vrouw in mijn omgeving die een keizersnede kreeg voor een kind in stuit, zei als reactie op mijn opmerking dat een keizersnede niet móet: “Ach, ik werd bij mijn eerste ook al van voor naar achteren opengeknipt.” De moedeloosheid had al volop toegeslagen, dit kon er ook nog wel bij. En dus gaf ze bij voorbaat al de strijd voor een vaginale bevalling op (met het gevolg dat ze daarna een jaar pijnstilling gebruikte vanwege die keizersnede). Ook van bevriende verloskundigen hoor ik over vrouwen die bijvoorbeeld naar het ziekenhuis gaan vanwege een complicatie en daar zo onder druk worden gezet, dat ze op gegeven moment het hoofd laten hangen en alles laten gebeuren (verwar dit niet met instemmen!!! Het ontbreken van een ‘nee’ is niet hetzelfde als ‘ja’ zeggen). De lege blik in de ogen van die vrouwen konden ze vaak niet licht vergeten.

Er wordt vaak gezegd dat het een sprookje is dat je controle kunt hebben over je bevalling. Maar er worden mijns inziens twee soorten van controle door elkaar gehaald. Er is de controle over je eigen lichaam, die je bij een fysiologische vaginale bevalling moet loslaten: die weeën die leiden hun eigen leven en daar kun je je maar het beste aan overgeven.
Echter, er is ook de controle over wat de mensen om je heen met je doen. Door te zeggen dat vrouwen geen controle kunnen hebben over hun bevalling, wordt een vrijbrief gecreëerd om vrouwen hun regie te ontnemen.

De vrouw moet zeggenschap over haar eigen lichaam hebben. Dat betekent dat zij, en niet u, de controle heeft over wat er met haar gebeurt. Juist bij vrouwen wier ‘nee’ nooit serieus werd genomen, kan dit de start zijn voor haar emancipatie.

En o ja, je bent dus niet beslissingsbevoegd over het lichaam van een ander.

Renske Verheul is moeder van twee kinderen (3 en 4 jaar) en actief binnen de Geboortebeweging.