Column cliënt: “Je kunt oversteken”

Auteur
Renske Verheul
Editie
2019; 03
Categorie
Opinie
Download pdf
Print artikel
Ik was die dag naar een geboortefestival geweest met mijn kinderen waar we met mensen van GeboorteBeweging gesprekken hadden gevoerd over vrouwen hun rechten tijdens zwangerschap, bevalling en kraamtijd. Hoewel ik niet heel veel vrouwen had gesproken, was de oogst niet mis.

- Een vrouw die werd verteld door haar verloskundige, toen ze de 42 weken dreigde te overschrijden en ze geen haast had om naar het ziekenhuis te gaan, dat dan de politie gebeld zou worden.
- Diezelfde vrouw tegen wie tijdens haar persweeën gezegd werd in het ziekenhuis dat er niet goed gemeten kon worden hoe het kindje het maakte, dus dat het wel een keizersnede zou worden.
- Een vrouw die rond de 42 weken alle druk op haar schouders kreeg om zich in te laten leiden maar het wist te weerstaan en glorieus in bad beviel van haar eerste kindje.
- Een vrouw die een zeer traumatische keizersnede had gehad bij haar eerste, bij haar tweede weer voor een keizersnede koos en bij wie de gynaecoloog, vlak voor de operatie begon, iedereen bij elkaar riep en zei: ‘Deze mevrouw heeft de vorige keer een heel slechte ervaring in ons ziekenhuis gehad. Laten we haar nu een betere geven.’

Laat in de middag liep ik met mijn jongste op mijn arm, en mijn oudste voor mij uit, terug naar het station. Bij een weg die we moesten oversteken, stopte een bus op de bushalte. Ik zei tegen de oudste dat ze kon oversteken. Op het moment dat ze daarmee begon, kwam langs de bus, hard, een motor aanrijden, en een auto, en twee fietsers. In een reflex trok ik de oudste terug. De motor raasde ons voorbij. De twee fietsers raasden achter ons langs. Het was allemaal heel kielekiele. De auto remde geloof ik, en liet ons, geschrokken, oversteken.

Die nacht lag ik uren wakker.
Niet van de verhalen die ik had gehoord maar van die ervaring met het oversteken. Ik had niet goed gekeken maar ik had toch tegen mijn oudste gezegd dat ze kon oversteken. Ik zag haar steeds voor me, in die afschuwelijke rode jas met dat lelijke nepbont die me toch zo vertrouwd is geworden. Ik had haar vanuit een soort alwetende (maar niet heus) positie verteld wat ze moest doen en ze had blind op mij vertrouwd. Ze had niet zelf gekeken.

Voortaan ga ik haar in verkeerssituaties vragen wat ze zelf denkt dat verstandig is, en ik leg haar mijn advies voor. Ik ben natuurlijk verantwoordelijk voor haar, als ouder, maar het was niet de bedoeling dat zij überhaupt niet meer zou kijken. Als je jong bent, zou je het minstens moeten oefenen.
Ik had het van haar schouders genomen. Die beslissing werd haar bijna fataal.

En o ja, je bent dus niet beslissingsbevoegd over het lichaam van een ander.


Renske Verheul is moeder van twee kinderen (3 en 4 jaar) en actief binnen de Geboortebeweging.