Column Borstvoeding: Wonderen bewonderen

Auteur
Marieke van Luin
Editie
2019; 04
Categorie
Opinie
Download pdf
Print artikel
De tranen springen in haar ogen. Van geluk deze keer. Eindelijk heeft ze voor het eerst haar twee kleine dochters tegelijk aan de borst. Twee prachtige donkerharige meisjes, nu net zes weken oud en zusterlijk naast elkaar gevleid. Wat een rijkdom. En wat een inspanning heeft het haar gekost. Eerst herstellen van een keizersnee en dan voldoende melk produceren om een premature tweeling volledig te voeden. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

De eerste dagen in het ziekenhuis had ze het gevoel gehad zes armen te kort te komen. Het zweet was haar uitgebroken bij het voeden van twee kinderen tegelijk. Het voeden van één baby is voor sommigen soms al uitdaging genoeg. “Zou je het fijn vinden om eerst eens even één dochter te leren kennen aan de borst?” vroeg ik haar bij mijn eerste bezoek, een dag of tien na de geboorte. Het voeden deed pijn, dus ik kwam met hen meekijken. “Zie jij al verschil in gedrag aan de borst bij ze?” Ze kon ze al aardig uit elkaar houden, twee verschillende temperamenten, de een makkelijker aan de borst dan de ander.

“Een paar keer was ik er bijna mee gestopt”, zei ze me vijf weken later “en wat ben ik blij dat ik heb doorgezet.” Het is soms zo subtiel, maar door sommige woorden was ze flink gaan wankelen. “Is dat hoe je de baby aanlegt?” had een zorgverlener vragend opgemerkt. Ja, dat had ze zo geleerd en het werkte voor haar, want zo’n klein mondje om die grote tepel krijgen kostte wat kunst en vliegwerk. “Ik denk niet dat je dochter kan leren anders aan te happen”, had weer een ander gezegd. En de hoop was bijna gevlogen. Ze had liever een complimentje of een bemoedigende tip willen krijgen.

De melkproductie was inmiddels prachtig op gang, en ze voedde de dames nog steeds een voor een, durfde eigenlijk niet los te laten wat voor haar werkte. Ze was bang om weer terug in de stress van de eerste dagen schieten, wanneer ze weer met twee tegelijk voeden zou beginnen. Tegelijk verlangde ze naar samen voeden, om tijd winnen tussen de voedingen door.

Op naar een volgende stap, samen met mij en de helpende handen eromheen. Een fantastisch team van familieleden stond voor haar klaar. De Schotse schoonvader bleek een geweldige assistent en duidelijk een van de aanmoedigende soort. Over wonderen gesproken. “Ready, set, go!” bromde opa met een Schots accent. Eerst maar eens wat meer onderuit zakken, ontspanning vinden in haar houding met één baby meer verticaal leunend tegen moeder aan. De andere baby had ze alvast dichtbij gelegd, bijna in positie en zowaar bleek haar tweede dochter weinig hulp nodig te hebben om de borst zelf te vinden.

De baby’s lieten haar zien, dat ze meer zelf konden dan ze dacht. Tot nu toe had zij de kinderen gevoed maar op deze manier voedden ze meer zichzelf.

Nu was het haar beurt om zich te verwonderen over de ontspannen wijze hoe haar tweeling nu aan de borst lag. De foto die ik van ze mocht maken spreekt boekdelen. Haar donkere ogen twinkelen van ontroerde tranen, twee uitgetelde prinsessen naast haar grote borsten. Bewonderen en wonderen liggen dicht bij elkaar.

Marieke van Luin was tot 2010 lid van de maatschap van verloskundigen in de Ruyschstraat te Amsterdam. Naast lactatiekundige IBCLC en docent, geeft zij als coach begeleiding bij zwangerschap, bevalling en borstvoeding.